2006 Wakacyjne warsztaty ceramiczne

Wakacyjne warsztaty ceramiczne 2006
Nowa Górka - Instytut Rozwoju Nowych Doświadczeń
12 - 19 sierpnia - Prowadzący: Andrzej Bersz

Dom i okolica, w której odbyły się nasze warsztaty, były mi znane od dawna. Już dużo wcześniej obserwowałem dom w trakcie budowy, a nawet w niewielkiej części byłem projektantem jego wyposażenia.

uwaga!... wszystkie zdjęcia - kliknij by powiększyć

Mieszkają tam moi przyjaciele Ania i Krzysztof, prowadzący Instytut Rozwoju Nowych Doświadczeń. Bywałem ich gościem już wcześniej, zakochany w tym szczególnym miejscu. Od pewnego czasu wspólnie planowaliśmy uruchomienie wakacyjnych kursów i warsztatów artystycznych. Zdecydowaliśmy, że zaczniemy od ceramiki, ponieważ jest to dziedzina, w której mam długoletnie doświadczenie. Ponieważ jednak uczenie innych jest obecnie moją specjalnością, stworzyłem też programy warsztatów i w innych gatunkach twórczych.

Do domu dojeżdża się pnącym się ku górze, wąskim, krętym i zielonym wąwozem, w którym dla bezpieczeństwa należy co pewien czas trąbić, by nie zostać zaskoczonym przez wyłaniający się zza zakrętu samochód.

Gdy już wyjedziemy z wąwozu, przed nami, na łagodnych morenowych wzgórzach, rozciąga się otoczona lasami obszerna polana. Na tej polanie zwanej Nową Górką, w pewnej odległości od siebie, usadowiło się kilka gospodarstw. W trzech z nich zamieszkują konie i koniarze... w jednym, na tydzień - my.

Miejsce przypomina mi, poznane w czasie podroży do Włoch, posiadłości w Toskanii. Ich zabudowania, położone na ogół na wzgórzach, panują nad okolicą... i nie jest to panowanie militarne, a jedynie krajobrazowo-przestrzenne. Ich szczególną zaletą, której tak zawsze zazdrościłem toskańskiej prowincji, jest dbałość o harmonijne osadzenie architektury w miejscowych warunkach naturalnych.

Dom, jak opisują sami właściciele – ...położony na śródleśnej polanie, w środku morenowego parku krajobrazowego Promno, jest oazą spokoju i sprzyja refleksji. Nowoczesne przestronne designerskie wnętrza pozwalają zarówno komfortowo funkcjonować dużej grupie, jak i oferują kameralne zakątki. Taras i ogród z całą swoją morenowo-leśną przestrzennością cieszy nas od wiosny do jesieni, natomiast las zaprasza na spacery przez cały rok...

A oto kilka zdjęć pokazujących dom, jego wyposażenie i okolice - kliknij by powiększyć

dom w ogrodzie	krajobraz widziany z ganku	przez okno	kamienny taras
jesienne trawy	jadalnia	drewniane stropy	wnętrze z kominkiem
drzwi do łazienki	duża sala do pracy	schody za kominkiem

Po tym wstępie, mogę przejść już do głównego tematu, czyli Warsztatów Ceramicznych.

W piwnicy pawilonu mieszkalnego urządzono pracownię, w pełni przygotowaną do prowadzenia zajęć ceramicznych. Jest tam elektryczny piec ceramiczny, półki na gotowe przedmioty, proste narzędzia, miski, pojemniki na szkliwa i angoby (kolorowe glinki ceramiczne). Jednak najważniejszy poza piecem jest stół - z jednej strony miejsce pracy... z drugiej miejsce integracji uczestników.

Do naszej pracy potrzebna była nam glina, więc z pobliskiej, starej cegielni przywiozłem bardzo obiecująco wyglądające mokre, gliniane kostki. Jednak, mimo że wydawało się na oko, iż ta glina jest idealna do naszej pracy - nie sprawdziła się... po pewnym czasie, od ciepła rąk, wysuszała się na tyle, że tracąc swoją elastyczność, zaczynała się kruszyć. Następnego dnia pojechałem do cegielni oddalonej o 50 km - tam także glina była ładna, ale i ona nas zawiodła. Uczestnicy, nie wiedząc, jaka powinna być naprawdę dobra glina, nie narzekali. Ja jednak na następne zajęcia zamierzam przywieźć już glinę ze sobą... aż z Warszawy. Jej właściwości są ”1000 razy lepsze”.

Mój sposób prowadzenia zajęć ceramicznych polega na szybkim kursie bezpośredniej pracy z gliną. Dłonie są najważniejszym narzędziem ceramika, chodzi więc o to, by wyczuły glinę i jej zachowanie w czasie pracy.

Pokazuję też i uczę kilku podstawowych metod lepienia i kształtowania przedmiotów ceramicznych. Te zasady są przydatne później do realizacji każdego, który tylko przyjdzie mu do głowy, pomysłu ceramika.

Po dwóch dniach mieliśmy już wypalone na biskwit (wypalona glina) nasze dzieła, więc zacząłem też uczyć, jak można je szkliwić, barwić i zdobić. Ceramika ma nieskończoną ilość możliwych do działania kierunków... nie można ich wszystkich nauczyć. Nauka polega więc na uczeniu myślenia „ceramicznego”.

I to chyba nam się udało, gdyż uczniowie, w zależności od ich temperamentów, zaczęli iść każdy w swoim kierunku. Kilka pozostałych dni było więc festiwalem twórczych poszukiwani i osiągnięć. Pasja większości uczestników, mierzących się z tą zupełnie nową dla nich dziedziną twórczą... i codziennie niecierpliwe oczekiwanie na wyjęcie z pieca wypalonych „ceramik”... dawało mi satysfakcje jako ich nauczycielowi.

Oczywiście tygodniowe warsztaty ceramiczne są tylko „wstępem do wstępu”, gdyż jak każde mistrzostwo wymaga ono długiej praktyki. Ale i tak zaangażowanie uczestników było ogromne - często mimo pięknej pogody na zewnątrz, trudno było wypędzić z piwnicznej pracowni adeptów ceramiki nawet po 10 godzinach w niej pobytu.

O lecie jednak nie zapominaliśmy; było też miejsce do pracy na kamiennym tarasie, pod trzcinowym daszkiem, który prześwietlały promienie słońca. Stał tam długi stół, przy którym wszyscy się mieścili - tak więc wystarczało zabrać ze sobą glinę, kilka skrzynek z narzędziami i szkliwami i już można było pracować, mając kontakt ze światłem dnia.

...cudowne doświadczenie... powiewy delikatnego wiatru, słonce prześwięcające przez trzcinowy daszek... a przed oczyma widok na dom i okolicę, który raczył oczy swym pięknem. Nastrój błogości, wyluzowane towarzystwo, rozmowy, chłodne piwo, spokojna przyjemność pracy z glina.

Na zakończenie warsztatów urządziliśmy wystawę wszystkiego, co nam się udało zrobić. Długi stół na tarasie został całkowicie zastawiony bardzo różnorodną ceramiką, której kolory i kształty ujawniały jej różnorodne możliwości.

W czasie poza zajęciami ceramicznymi grupa dosyć szybko się zintegrowała, więc wieczorami urządzaliśmy spotkania przy kominku lub na letnim tarasie. Niezbyt luksusowe, za to w atrakcyjny sposób podawane przysmaki i wytrawne wina dawały nam poczucie wakacyjnego luzu i odpoczynku.

Świetną zabawa były też, tzw. zajęcia parateatralne, czyli tworzenie krótkich, czasem kilkunastosekundowych scenek - spontanicznie, chociaż za pomocą prostych rekwizytów i kostiumów, przygotowanych przez rozbawione towarzystwo. Sceną było panoramiczne, szerokie na 4 metry, okno w jadalni, za którym rosły wysokie trawy, oświetlone zimnym światłem reflektora.
Każda scenka była absolutnym zaskoczeniem dla nas - widzów, więc reagowaliśmy bardzo żywiołowo. Komizm tych krótkich etiud-skeczów był oszałamiający. Nie słyszeliśmy głosów aktorów, była więc to czysta pantomima, której towarzyszyły jedynie dźwięki akompaniującej gitary... i nasze głośne wybuchy śmiechu. Szkoda, że nie mogę Wam tego tutaj pokazać.

Ponieważ poza uczestnikami zajęć ceramicznych gościliśmy także ich małżonków i dzieci - więc w ciągu dnia, niektórzy z nich wyruszali na wycieczki po bliższej i dalszej okolicy. Region Wielkopolski jest pod tym względem niesłychanie atrakcyjny, w każdym razie takie jest moje zdanie.

"Instytut Rozwoju Nowych Doświadczeń"
Jest to miejsce doskonalenia osobistego w oparciu
o własne doświadczenia, zasoby i psychoterapię.